Nga Redaksia:
Historia e ndërhyrjeve amerikane në vendet e tjera tregon një model të përsëritur, ku interesat strategjike të Shteteve të Bashkuara vendosen mbi sovranitetin e vendeve të tjera. Nga Panama e vitit 1990 te Venezuela e sotme, aktorët ndryshojnë, por metoda mbetet e njëjtë.
Më 3 janar 1990, trupat speciale amerikane arrestuan Gjeneral Manuel Noriegën, presidentin de facto të Panamasë, nën pretekstin e mbrojtjes së qytetarëve amerikanë, rivendosjes së demokracisë dhe mbrojtjes së traktateve të Kanalit të Panamasë. Noriega u dërgua në Shtetet e Bashkuara për t’u gjykuar, duke demonstruar se edhe një udhëheqës shtetëror mund të bëhet objekt i fuqisë amerikane.
Sot, një situatë e ngjashme është shfaqur në Venezuelë. Presidenti Nicolás Maduro u paralajmërua disa herë nga administrata amerikane për akuzat e rënda që përfshijnë narkoterrorizmin dhe trafikimin e drogës. Megjithatë, Maduro vendosi ta sfidojë hapur Uashingtonin, duke mos marrë parasysh paralajmërimet dhe duke vendosur forcat e tij në gatishmëri.
Por ajo që Maduro nuk priti ndodhi. Në një operacion të koordinuar dhe të befasishëm, ai u rrëmbye nga rezidenca e tij në Karakas dhe u transportua drejt Shteteve të Bashkuara për t’u përballur me drejtësinë federale. Ai u akuzua për trafik droge, import kokainë dhe armëmbajtje të paligjshme, duke u deklaruar i pafajshëm dhe duke e quajtur rrëmbimin një shkelje të sovranitetit të Venezuelës.
Ky rast, si dhe arrestimi i Noriegës në të kaluarën, tregon qartë parimin e SHBA-së: paralajmërimet ekzistojnë, por sfidimi i tyre mund të sjellë pasoja dramatike. Historia përsëritet, dhe fuqia amerikane nuk toleron kundërshtime kur janë në lojë interesat e saj strategjike.
Ky model është një paralajmërim për të gjitha kombet e vogla: nuk ka lojë të lirë kur bëhet fjalë për interesat e Amerikës, vetëm lojë dominimi dhe vendosjeje të fuqisë.